Allart en Jolien in Suriname

Spraakverwarringen, bis

2008-03-15T11:24:00.001-07:00

Hieronder de opdracht uit het Sranantongo Leribuku (leerboek) vanHugo E. Overman:

Voorts het bevorderen van integratie en normen en waarden behoud, voor natievorming in toekomst perspektief voor het nageslacht. Moge het zo zijn. Daarbij niet uitgaande van these en anti-these, doch synthese, namelijk samenkomsten, onderlinge samenhang, en gelijke waarden van de mens, traditie, cultuur en verworvenheden in historisch-antropologisch perspectief.

Wie enig idee heeft waar de goede man het over heeft, mag mij mailen! Een mooie prijs voor het meest logisch-klinkende antwoord...

Bergendal en de laatste werkweken

2008-03-15T10:34:00.000-07:00

Het is bijna gedaan...
Woensdag is de laatste dag dat Jolien en ik kunnen gaan werken. De laatste twee dagen zullen vol zijn met het afsluiten van de laatste therapieën, koekjes uitdelen, de laatste spelletjes spelen (en overdragen in het geval van Jolien), koekjes uitdelen, de laatste spelletjes spelen en emotionele afscheidnemingen van de kinderen, leerkrachten en schoolhoofden. Woensdag hoeven de kinderen niet naar school, maar komen de ouders de rapporten ophalen, dus onze Paasvakantie begint woensdag om 10:00 uur! Voor Jolien begint hij direct goed, diezelfde middag komt Joa aan op Zanderij!

Het laatste waar ik over geschreven heb was ons reisje naar Matapica. Het weekend daarna zijn we naar Bergendal geweest. Alle huisgenoten van de Lakatanstraat waren mee (Wilma, Janine, Katrien en Anneloes) en natuurlijk was Renee ook weer mee. Voor haar was het het laatste weekend in Suriname, maar daarover straks meer. Bergendal is een oude plantage waar men de laatste maanden is begonnen met de bouw van een luxe resort. We kregen een fantastische Rotterdamse Surinamer als gids naar de top van de berg, waar eigenlijk vrij weinig te zien was behalve een radiomast van het Nederlandse leger.
Weer beneden hebben we suikerriet gegeten, vers gekapt, en zijn we in twee groepen gesplitst. De eerste groep ging rustig wat kajakken over de Suriname-rivier, terwijl de tweede groep aan kabelbanen door het oerwoud ging razen. Rond een aantal bomen hing platforms, en aan de kabels die daartussen hingen werd je met een katrol vastgemaakt. Om te remmen had je een handschoen met wat leer aan de binnenkant. Aan het eind van de dag hadden we maar twee gewonden (de mensen met de brandblaren van het remmen niet meegerekend), maar het was wel heel erg leuk!

De dinsdag daarna hadden we dan een afscheidsetentje van Renee is het pannenkoeken- en poffertjescafé (dat rijmt). Zij is na 4 maanden werken op de Stiching Projecten voor het kinderboekenfestival weer naar het koude Nederland gegaan, en dat hebben we al weken van tevoren horen aankomen. Iedereen was dus blij dat ze niet meer mee hoefden af te tellen, niet meer hoefde te horen "volgende week neem ik weer een warme douche!" en dat soort dingen, dus de sfeer was heel goed.

Die week ben ik vanaf woensdag heel zielig thuisgebleven. Ik had ontstoken ogen, en de dokter dacht dat het het oogvirus was. Omdat dat heel besmettelijk is, mocht ik niet meer naar de scholen gaan die woensdag en donderdag. Ik moest toch even een brief afgeven daar, dus heel voorzichtig zonder iemand aan te raken kwam ik aan. Ik was blij dat ik de volgende dagen binnen mocht blijven, want iedereen die mij zag nam een stap van een meter achteruit, ondertussen mompelend: "oogvirus... oogvirus..."
Jolien is dat weekend nog naar Gunsi, een klein vakantieparadijs bij indianendorpen in de buurt, gegaan. Ze heeft het er heel mooi gehad, blijkbaar zijn die indianenkindjes zo schattig... Mijn moeder en mijn tante zijn ook gekomen dat weekend, en zijn hier nu een week aan het genieten van de Surinaamse gastvrijheid. Ze hebben al een driedaagse trip naar Gusterie (zie ons eerste tripje) ondernomen, en zijn nu op een dolfijnentour met Sharif.

Ik denk dat ik jullie weer helemaal bijgepraat heb! Ohnee, vanavond gaan we barbecuen! Nu heb ik niks meer te zeggen, dus een goedenacht in Nederland en Vlaanderen, en tot over drie weken (want dan kom ik weer terug!)

Spraakverwarringen

2008-03-11T08:23:00.000-07:00

Ik heb nu gewoond in alle landen en/of overzeese gebieden in de wereld waar Nederlands als officiële taal wordt gesproken, en het doet me nog elke keer plezier om te ontdekken dat toch iedereen diezelfde mooie taal anders gebruikt. Spraakverwarringen, communicatieproblemen, misverstanden...

Zo kwam ik gisteren bij Ali Baba, de fietsenimam van Zorg en Hoop thuis omdat hij daar een fiets had staan die ik mocht huren. Hij had er eerst wel lang over na moeten denken; het was namelijk de fiets van zijn vrouw. Gelukkig voor mij verwoordde hij zijn gedachten:

"Ja, ik heb misschien wel een fiets, bij mij thuis."

"Oké, waar is dat? Kan ik die daar ophalen?"

"Ravi, leg hem uit waar mijn huis is!"

"Ik weet niet waar die is!"

"Hmm, ja, het is de fiets van mijn vrouw. Maar die is zwemmen, toch?"

"Uhhh, ja..." Nu weet ik wel dat toch in Suriname een bekrachtigend stopwoordje is, maar ik kon nu echt niet begrijpen wat Ali bedoelde... Hij ging door:

"Ja, ze is zwemmen. Hoe lang wil je die fiets?"

"Een maand."

"Ja, dan kan je hem wel ophalen. Want als ze zwemt, kan ze niet fietsen. Dus dan kan ik hem beter verhuren, toch?"

"Oké, dus uw vrouw is nog een maand aan het zwemmen?" probeerde ik wat mee te praten.

"Ja, toch!" Eindelijk had ik het door. Hij had de fiets natuurlijk gekocht om zijn vrouw op te laten sporten (ze was overmatig zwaar zag ik later), maar ze was nu met een andere sport begonnen.

Dat zijn mooie dingen! Maar het kan ook knap lastig worden! Probeer maar eens een jongen met leerproblemen de woorden verschillend en hetzelfde aan te leren...

"Als is niet hetzelfde is, is het anders. Kijk maar naar een leguaan en een slang. De kleur is anders. De kop is anders. De staart is anders. Zie je?"

"Ja." Surinaamse kinderen zeggen altijd ja, of ja, meester.

"Een leeuw en een tijger zijn ook anders. Wat is allemaal anders?"

"De kleur, de kop en de staart"

"..."

"De oren."

"Zijn de oren verschillend?"

"Wat is verschillend?"

"Verschillend is hetzelfde als anders." Oh, shit, hoe leg je dit uit?

Brownsberg en Matapica

2008-02-25T07:39:00.000-08:00

Het is weer een hele tijd geleden dat we hier nog wat geschreven hebben. Drie weekenden hebben we nog niet beschreven, en we hebben niks gezegd over drie weken werken. We zijn over de helft van onze tijd in Suriname gegaan zonder daar iets over te schrijven, en ook over de ontelbare keren dat we zijn natgeregend weten jullie nog helemaal niks.

Laat mij gaan beginnen.
Drie weekenden geleden zijn we naar Brownsberg geweest samen met Katrien, Anneloes en Wilma (huisgenoten), Sandra, Ilse en Renee (Stichting-collegae) en Sharif (gids). Op de zeer glibberige weg naar boven was een auto vast komen te zitten in de rode aluinaardemodder, en moesten we wachten op een trekker die eerst hun, toen ons en daarna nog een bus omhoog kwam trekken. We kwamen dus veel later dan gepland boven op de berg aan, maar ons huisje en het uitzicht dat we hadden maakte heel veel goed. 's Middags zijn we een wandeling gaan maken naar twee watervallen. Vooral de laatste, de Ireneval, was erg mooi, en we hebben er heerlijk gezwommen in het koele water. Helaas kwamen we alweer helemaal bezweet en vuil bovenaan de berg aan, waardoor we voor het eten nog allemaal moesten douchen. 's Avonds ving Sharif nog een slang en maakte daarna caipirinha (cocktail met limoen en rum) voor ons. De volgende dag stond er een wandeling naar de Witte Kreek op het programma, maar Anneloes en ik waren misselijk en bleven thuis. Over die dag kan ik dus niet zoveel zeggen, maar van de andere heb ik gehoord dat de kreek prachtig was. In de namiddag brak er een gigantisch noodweer los, waardoor de wandelploeg doorweekt terug kwam. Anneloes en ik waren ook even het bos in gegaan, en hebben uiteindelijk een uur staan schuilen in het huisje naast ons eigen huisje, omdat we geen zin hadden de laatste vijftig meter door de regen te gaan. Sharifs auto kwam vast te zitten, en het was nog even spannend of we wel de lange weg (13 km) naar beneden konden gaan. Maar plotseling werd het weer droog, brak er een zon door, en had iedereen weer zin om naar huis te gaan. Op de terugweg kwamen we nog een keer goed vast te zitten, maar met de hulp van stenen, boomstammen, vereende krachten en een buschauffeur met veel ervaring kwamen we los en konden we terug naar Paramaribo rijden.

Ik ben na Brownsberg nog drie dagen ziek geweest, dus voor de mensen die denken dat Anneloes en ik niet tegen de rum konden; het was buikgriep.

Vorige week hebben we een rustig weekendje gehad. Met Katrien en Anneloes heb ik de fietstocht van een maandje geleden nog eens overgedaan. Het was echt weer heel mooi, en we zijn over de hoge brug oer de Surinamerivier teruggekomen naar Paramaribo. Wat een uitzicht! Ik ben niet gestopt om een foto te maken, maar dat ga ik zeker nog een keer doen!

En toen waren Jolien en ik over de helft. Opeens begonnen we een beetje te stressen; nog zoveel te doen, maar de terugreis komt al in zicht! Op het moment dat ik dit schrijf moeten we nog maar iets meer dan drie weken werken. Drie weken! Daarna komen Joa en Mieke en kunnen we nog twee weken van Suriname genieten, en dan moeten we al weer terug naar Europa.

Afgelopen weekend zijn Jolien en ik samen met Janine (huisgenoot), Renee en Sharif (zie boven) naar Matapica gegaan. Dat is een strand dat beheerd wordt door Stichting Natuurbeheer Suriname (dat geldt ook voor Brownsberg) omdat er altijd zeeschildpadden aan land komen om eieren te leggen. Voor Renee was dit de laatste trip voor ze teruggaat naar Nederland, en we hadden al lang geleden afgesproken om naar de zeeschildpadden te gaan kijken. Om naar Matapica te gaan moet je meer dan anderhalf uur varen, eerst over de Commowijne en dan door de irrigatiekanalen van de vroegere plantages en door moeras naar de kust. We hadden geluk; het water stond hoog en er waren weinig muskieten. Bijna droog kwamen we aan op Matapica. Eigenlijk was er geen slaapplaats voor ons, maar we hebben een huis in aanbouw afgeschermd met dekzijlen en hebben er onze hangmatten opgehangen.
De zee is er heel modderig en de branding fel. We hebben er heerlijk in het water gelegen, gezwommen tegen de golven in, en soms zijn we hulpeloos het strand opgeworpen door een hoge golf... Bijna allemaal zijn we met schaafwonden terug naar Sharif gegaan, die een vuurtje aan het aanleggen was voor koffie en thee.
Die avond zijn we dan het strand opgegaan op zoek naar zeeschildpadden met de beheerder en medewerkers van Stinasu. Die bewaken elke nacht het lange strand tegen stropers, en voeren telingen uit. We kwamen na een tijdje een spoor tegen, en we moesten een kwartiertje op een afstand gaan wachten tot de schildpad aan het leggen was. Anders zou ze weer teruggaan naar de zee. Logisch, ik zou ook schrikken van een meute blanke toeristen om je heen. Maar als een schildpad eieren aan het leggen is, is ze in een roes en kan je dichterbij komen. Vlakbij bleek nog een tweede schildpad te liggen die ook eieren had gelegd, en het nest aan het camoufleren was. We mochten geen foto's maken met flitslicht, maar dankzij de volle maan en Nikon heb ik toch een paar mooie foto's kunnen maken.
Terug in het kamp had Sharif weer zijn caipirinha gemaakt, hebben we kampvuurliedjes gezongen en zijn we gaan slapen in onze hangmatten. De volgende dag was het weer slecht, en hebben we gewoon zitten chillen tot we de boot terug namen.

Met de boot door het oerwoud

2008-02-08T15:51:00.000-08:00

Lange update van Jolien over ons oerwoudtochtje vorige week

2008-02-08T15:11:00.000-08:00

Nu we een binnenlandse trip achter de rug hebben is het weer tijd voor een mailtje met wat foto’s!
Vorige week was een gewone week: werken, af en toe iets gaan eten, slapen,…
Vrijdagavond dus nog iets gaan eten met Renee, Allart en Wilma en daarna nog iets gaan drinken, voornamelijk getrakteerd door de nieuwe vriend van Wilma: Sharif, de Surinaamse gids.
Zaterdag zijn we (Allart, Janine en haar vriend Jeroen en ik) vroeg vertrokken met een busje naar de stad. Daar werden we opgewacht door Robin, onze gids die ons alvast wat foto’s liet zien van wat we zouden meemaken…het leek de moeite waard!
Nadat de kokkin het eten had gebracht en de chauffeur was gearriveerd zijn we vertrokken richting Gusterie.
Na veel stops (om ijs te halen, om loempia’s als ontbijt te halen, plaspauzes,…) en een aantal hobbelige en zanderige wegen in de Savanne kwamen we aan in Gusterie, een oord dat uitgebaat wordt door een indianenfamilie die werkt voor de reisorganisatie. Gusterie ligt aan een colakreek (wegens de kleur van het water) midden in het oerwoud.

Na wat zwemmen en een korte kanotocht waarbij we zelf wat rondzwierven op de kreek gingen we eten…rijst met kip, een constante in het leven hier! Tegen 17u stond het water hoog genoeg om met een grotere boot (een koraal) met een buitenboordmotor naar de Saramaccarivier te varen. Dat is een hele brede rivier waarin veel kreken uitkomen. Een heel aantal indianenstammen bewonen de rand van de rivier en de kreken er omheen. Op de rivier even wat gevaren (echt prachtig met al dat oerwoud ernaast) en van de rust genoten, een visnet uitgezet voor de volgende dag en richting een kapbedrijf gevaren waar men bomen kapt om overstromingen tegen te gaan en uiteraard ook voor de handel.
Daar even gestopt om sigaretten te halen voor de gids (“sigaretten zijn kostbaar in het oerwoud, miss België”) en dan weer verder gevaren.

Omdat er te weinig eten was voor iedereen de volgende dag gingen we dus ‘jagen’. Robin, die vroeger de meest gezochte stroper was van Suriname (en daardoor volgens velen een van de beste gidsen van Suriname) had een geweer bij en dus gingen we op zoek…
Eerst een paar kaaimannen gespot: Als je er met een pillamp op schijnt dan zie je 2 oranje vlekjes.
Toen we terug in de kreek waren gebaarde Robin op een bepaald moment dat de boot moest stilhouden, hij stapte uit en er klonk een schot. Hij had iets geschoten, maar hij wist nog niet wat. Hilariteit en teleurstelling alom toen bleek dat hij een buidelrat geschoten had…

Na een tijdje toen we bijna terug in Gusterie waren werd er plots weer een kaaiman gespot. Robin stapte uit en …KNAL…een dode kaaiman. Echt een raar moment…enerzijds wel erg voor het dier natuurlijk, maar anderzijds ook wel echt spannend. Kaaimannen zijn trouwens geen beschermde diersoort hè, ze zijn vrij om te schieten!
Op het einde stapte Robin nog even uit de boot omdat hij dacht dat hij weer iets gezien had. Jammer genoeg sloeg hij enkel een vis dood. Echt een stroper…

Na de tocht nog eens gegeten, wederom rijst met kip en pompoen en na het eten nog een nachtwandeling gemaakt waarbij Robin de kikkers riep en zij hem terugriepen. Hij wist echt ALLES over alle dieren, alle eetbare planten, alle geneeskrachtige planten, …
Terug in Gusterie hebben we nog even aan het kampvuur gezeten. De 90° rum heb ik (Jolien) toch maar aan mijn voorbij laten gaan, Allart daarentegen heeft zich eens goed laten gaan. Na nog wat spannende kampvuurverhalen van Robin (Hij is 35 en al bompa, is op zijn 17de door zijn arm geschoten geweest omdat hij iemand anders vrouw bezwangerd had, is ooit door 4 indianen voor dood achtergelaten in het Braziliaanse oerwoud, heeft al oog in oog gestaan met een jaguar, haalde een paar weken geleden nog een 8m lange anaconda uit het water,…) zijn we allemaal in onze hangmat gekropen, gelukkig hing er een klamboe want boven mijn hoofd bungelde een vogelspin.

’s Morgens ontbeten (brood voor de verandering) en gekeken hoe de indianenman de kaaiman aan het klaarmaken was, de vissen uit het net gehaald (oa Piranha, gubi, sidderaal,…) en weer met een bootje de rivier op gevaren. Dit keer met nogal veel obstakels omdat het water vrij laag stond.

Weer even langs het kamp van de houthakkers en daarna in een kleinere boor met Allart en Robin teruggekeerd naar de kreek. Onderweg zou Robin zijn jaagpad even laten zien, maar plots zei hij “Ik voel dat er iets aan de gang is in het water, volgens mij zijn er reuze-otters”…en effectief, toen ik achter mij keek zag ik er een paar zwemmen…schitterend! Het jaagpad was ook leuk om te zien, zo eens écht in het oerwoud staan!

Na de boottocht hebben we onze buit van de dag ervoor dan opgegeten…kaaiman, vis en rijdt met kousenband (een lange boon).
Na het eten nog een beetje van de rust genoten en wat gezwommen…

Na het “chillen” zijn we met de auto naar Bigi Poika gereden, een indianendorp met ongeveer 300 inwoners. Robin vertelde dat er voornamelijk nog vrouwen wonen omdat de mannen allemaal naar de stad trekken. Spijtig dat alcohol en drugs deze dorpen ook al bereikt! Als vrouw weer niet echt een leuke plek om alleen doorheen te trekken.
Op de terugweg naar Gusterie (een verschrikkelijke tocht door de Savanne) zijn we gestopt om van op de auto naar de zonsondergang te kijken.

In Gusterie de 2 indianenkindertjes opgepikt om op de terugweg naar Paramaribo in een dorp af te zetten waar ze door de week bij hun grootouders logeren.
De trip was echt de moeite! Dit weekend gaan we naar Brownsberg…we kijken er al naar uit!
Op de stage gaat het trouwens zus en zo…we zijn een beetje gefrustreerd omdat er waarschijnlijk niemand ons opvolgt op onze scholen als we weer naar huis moeten. En dat terwijl er nu 4 nieuwe stagiaires zijn…
Als er niemand ons opvolgt voelt het alsof ons werk echt voor niets is geweest…niet leuk, maar we zullen wel zien!

Wekelijkse zondagse lange update (2) ook al is ie iets korter

2008-01-27T11:28:00.000-08:00

Op ons werk loopt de "observatiefase" op zijn einde. We hebben bijna alle kinderen die zijn aangemeld door de leerkrachten gezien en gescreend, en komende week zullen we de therapieën gaan opstarten. Wel een hele spannende tijd! Jolien heeft haar camera meegenomen naar school, en daar een hele leuke foto gemaakt van een articulatiescreening. Ik zou die nu hier op de blog zetten, maar ik ben de usb-stick vergeten! Maar ik zal hem binnenkort nog eens op internet zetten.

Voor de rest hebben we deze week onze oude huisgenootjes uitgezwaaid. Woensdag zijn ze weer naar Nederland vertrokken. Het huis was echt een heel stuk stiller! Maar gisteravond zijn de nieuwe bewoners alweer gekomen. Ze heten Anneloes en Katrien en komen bij de Stichting aan een nieuw project werken over communicatie tussen ouders en kinderen. We hebben ze gisteren gelijk meegenomen om roti van Ome Wim te gaan eten. Vandaag zijn we dan, samen met Renee, naar de zoo van Paramaribo gegaan. Iedereen heeft ons al verteld dat het niet zoveel voorstelt, en het eigenlijk heel deprimerend is, maar dat je er toch wel heen zou moeten gaan. Dus wij erheen: Jolien, Anneloes en Katrien met de taxi en Renee en ik op de fiets. Toen we daar aankwamen werden we begroet door de borden op de foto hierboven.... Een beetje verward gingen we naar binnen... Was dit een dierentuin én een Islamitische poelier?

De dierentuin was inderdaad deprimerend. Veel dieren in veel te kleine kooitjes. Echt veel zin om langs de dieren te lopen heb je op die manier niet, dus we hebben van de tijd gebruikt gemaakt om onze nieuwe huisgenoten wat beter te leren kennen. Jolien is nog aangevallen door twee ontsnapte apen die bleven wonen in de bamboe- en palmbomen achter hun oude kooien. Met ontblootte tanden en gillend kwamen ze achter Jolien aan, en zij rende natuurlijk ook weg. Ze waren denk ik boos dat Jolien al zoveel foto's van ze had gemaakt, zonder dat ze er eten voor in de plaats kregen. Hun soortgenoten hadden de lunch net genuttigd...

Nu is het alweer bijna vijf uur, en zal ik zoek moeten gaan naar wat eten. Het gas (van het fornuis) is op, en ons brood ook bijna. De Chinees op de hoek was dicht vandaag, dus we zullen waarschijnlijk wat verder moeten gaan vandaag! Iedereen eet smakelijk daar in Nederland, en tot snel weer!

Filmpje van ons fietstochtje

2008-01-20T14:28:00.000-08:00

Hieronder een filmpje dat Janine op de fiets heeft gemaakt. Zo krijgen jullie een beetje een indruk van de omgeving. En... luister eens goed wat het jongetje naar zijn vader roept op het moment dat we langsrijden...

Wekelijkse zondagse lange update (1)

2008-01-20T13:18:00.000-08:00

Tijd voor een lang bericht, want er is veel gebeurd!

Op het werk komen we langzaamaan in een routine van screeningen terecht; nog een weekje en dan proberen toch wel de kinderen te kiezen die we therapie gaan geven. Oei, ik zie nu dat mijn tamarindestekje er een beetje slapjes bij staat, dus die zal ik even water gaan geven. Daarna vertel ik dan over de fietstocht die we hebben gemaakt door Commowijne gisteren.

Commowijne

Gisteren zijn we om 7 uur opgestaan om samen met Janine, onze huisgenoot, en haar ouders die nu bij haar op bezoek zijn al vroeg naar Commowijne te kunnen fietsen. De Commowijne is een rivier die uitmondt in de Suriname-rivier net iets ten noorden van Paramaribo. Het is ook de naam van het ressort aan de andere oever van de Surinamerivier. Langs de Commowijne lagen in de slaventijd allemaal suiker-, koffie- en cacaoplantages. Die zijn nu allemaal gesloten natuurlijk, en de meesten zijn vervallen. Maar sommige zijn prachtig gerestaureerd, en in het hele gebied zijn er nog boeren die bananen, sinaasappels en andere zaken verbouwen. Hier wilden we op de fiets een tochtje doorheen maken, en het was de eerste keer dat Jolien en ik sinds we hier zijn Paramaribo uit zijn geweest. Naast Janine en haar ouders gingen Renee en Anne-Dinke mee, twee collega's van de stichting waar we stage bij lopen.

Fietsje af, bootje op

Na ongeveer een uurtje fietsen (waarin we plotseling moesten schuilen omdat het begon te stortregenen) kwamen we aan in Leonsberg, waar een bootje ons naar de overkant kon brengen. De bootsman bood aan ons naar Frederiksdorp te brengen, een plantage die nu is omgebouwd tot hotel. We stemden in, omdat we dan alleen meer weer terug naar Paramaribo hoefden te fietsen. Dus hees de bootsman onze fietsen de boot in, en gingen wij, nog kletsnat van de regen, onder het lage dakje zitten.

Na ongeveer 10 minuten kwamen we langs Fort Nieuw-Amsterdam de Commowijne op. Jolien stond op het "voordek" wat foto's te trekken toen ze opeens een hysterische kreet slaakte en wij geschrokken kwamen kijken wat er aan de hand was. Jolien bleef maar schreeuwen, en even later zagen we ze ook: dolfijnen! Ze sprongen soms wel metershoog boven het water uit, en soms zagen we alleen een vin. Met zijn drieën hebben we geprobeerd er eentje op de foto te krijgen, maar alleen Jolien heeft er eentje vaag kunnen vastleggen:

Frederiksdorp

Na nog 30 minuten varen kwamen we aan op plantage Frederiksdorp. Het is echt prachtig gerestaureerd. Nadat het een plantage was is het een politiepost geweest, en het restaurant is waar vroeger de cellen waren. We hebben er een koffie genoten, en zijn toen naar het oosten gefietst. De weg was modderig en soms moeilijk begaanbaar. Om de haverklap moesten we stoppen; soms omdat er een palmboom was omgewaaid of omdat de modder zo dik was dat we het niet waagden om fietsend erdoorheen te gaan, of omdat we verkeerd waren gereden. Maar meestal was het omdat we zoiets moois zagen dat we wel moesten afstappen. Zoals de dikke hagedis die midden op het pad zat, of een bontgekleurde vogel, een sinaasappelboomgaard, een sluis, enzovoorts etcera undsoweiter.

Tweede bootje: Kroonenburg - Alkmaar

We fietsen na een tijdje eenzaam door het landschap te hebben gefietst door een dorpje vol behulpzame, genietende mensen dat Kroonenburg heette. Het fietspad eindigde in een steiger waar al twee mensen een een vogel in een kooitje op de volgende boot aan het wachten waren. De boot kwam eraan, maar hij zat al vol; de bootsman beloofde zo snel mogelijk terug te komen om ons naar Alkmaar te brengen. Dus we hebben lekker lui gewacht op het bootje, met onze voeten in het water en wat bananen- en cassavechips in onze monden. De man hield zijn woord en wat later zaten we met zeven fietsen en negen mensen in een houten bootje naar een Noord-Hollands dorpje. De weg van daar naar Nieuw-Amsterdam was geasfalteerd en onderweg kwamen mensen uit hun huizen om ons te begroeten; we waren blijkbaar een hele bezienswaardigheid. Nieuw-Amsterdam was gebouwd omdat er zoveel plantages waren gekomen rond Paramaribo dat de Fransen niet meer door Paramaribo hoefden om ze te plunderen; ze voeren gewoon de Commowijne op. Het nieuwe fort was veel groter dan het kleine fort Zeelandia, dat nu nog in de stad staat en waar in 1982 de bekende december-moorden zijn gepleegd. Maar na een lui halfuurtje hadden we dat ook wel weer gezien, en fietsten we weer terug naar Paramaribo. We hoopten zo lang mogelijk de rechteroever van de Surinamerivier te kunnen volgen voordat we een bootje naar de stad zelf zouden nemen, maar in een storm vorig jaar heeft de rivier een stuk weg genomen. We namen dus maar weer een pontje naar Leonsberg, en fietsten dezelfde weg naar Paramaribo.

Het was echt een hele mooie, leuke dag, en toch wel vermoeid gingen we die avond naar het feestje in ons huis van drie huisgenootstagiaires die woensdag weer terug naar Nederland gaan. Nu is het kwart over zes en ga ik naar Sky, de internetchinees om dit hele verhaal en de foto's op internet te posten.

Met de groeten uit Paramaribo!

Werk, werk, werk

2008-01-17T11:46:00.000-08:00

Morgen zijn we hier twee weken! Na het vorige bericht zijn Jolien en ik, ieder op onze eigen scholen, aan het werk gegaan. De twee weken observatiestage die we moeten lopen wordt hier heel creatief uitgelegd: we moeten maar achter in de klassen gaan zitten en gaan kijken welke kinderen we therapie willen geven. We vonden dit allebei niet zo'n goed systeem... Er wordt hier heel collectief les gegeven, en de meeste kinderen hoor je dus niet. Jolien heeft eigenlijk alleen maar slecht-lerende kinderen (een school is speciaal onderwijs, en de andere school is ... uhm, echt heel moeilijk), maar ik heb meer een mengelmoes. Nu hebben we ieder een lijst met namen van kinderen die volgens de leerkrachten naar de logopedist zouden moeten. De redenen zijn misschien niet altijd gefundeerd; zo vroeg een juf mij of ik niet wilde kijken naar een jongen omdat hij zo zacht voorleest... Haha, je verliest wel wat tijd op die manier. Maar op die school is nog nooit een logopedist geweest, en de mensen weten niet goed waarvoor je er precies bent. Nu zijn we begonnen met screenen en kiezen we binnenkort de kinderen die we therapie gaan geven.

Onze stagebegeleidster is wel heel behulpzaam. Vandaag is ze langsgekomen bij ons op school om ons aan het werk te zien, en elke week spreken we met haar af. Ook kunnen we bij haar langskomen als ze therapie geeft, en gaat ze naar videobanden van onze therapieën kijken.

Het weer is hier vandaag omgeslagen! Vannacht heeft het gestortregend, en vandaag op de fiets begon het ook ineens keihard te regenen. Gelukkig heeft het wel voor een paar graden afkoeling gezorgd. En ik hoef me niet meer zoveel in te smeren!

Dit is de lucht achter ons huis, als 's avonds om kwart voor zeven de zon onder gaat.

Eerste avonturen

2008-01-09T11:43:00.000-08:00

Het is nu woensdag, en Jolien en ik zijn hier nu vijf dagen geweest. Natuurlijk begonnen we het eerste weekend met het verkennen van Paramaribo (een paar foto's daarvan staan in het fotoalbum). Het blijkt dat we best ver van downtown-Paramaribo zijn, en hoe ver kwamen we gelijk de eerste dag al achter. Twee dingen dachten we als eerste nodig te hebben: geld en een fiets. Dus op sjouw, op de voet, zonnebril en/of pet op het hoofd. Geld hadden we al redelijk snel; een uur later hadden we beide een portemonnee vol SRD's. Dan naar Ali Baba, de fietsenmoslim in de wijk Zorg en Hoop. Tot dan toe hadden we alleen mooie huizen gezien, met verzorgde tuintjes, wel af en toe oud en verzakt, maar toch decent. Maar hoe dichter we bij Ali Baba in de buurt kwamen, hoe slechter de huizen en hoe armoediger de sfeer. Toch was het op een bepaalde manier gezellig in de straten, en de mensen vriendelijk en behulpzaam.

Nu weten we dat het nog veel slechter kan...
Maar goed, Ali Baba was een vriendelijk man die de hele middag met een spakenspanner wielen repareerde in de schaduw, en hij liet zijn medewerkers twee fietsen voor ons rijklaar maken. Dan op weg naar het centrum. Ongelooflijk druk! De overbekende synagoge-moskeetweeling in de Keizerstraat gezien, het presidentieel paleis, de Suriname-rivier en het fort Zeelandia. Paramaribo heeft veel mooie plekjes, maar het is vooral armoedig, verpauperd, en bovenal druk.

Nu zijn we vier dagen verder, en hebben Jolien en ik er twee dagen werk op zitten. We hebben ieder twee basisscholen gekregen, een in de probleemwijk Marowijne-Flora, en een in de probleemwijk Saron. Mijn eerste school staat in de Lozingstraat, en ik moet zeggen, zo rook het er ook. Maar voor de rest was het een mooie, verzorgde school, waar je zag dat er echt moeite werd gedaan om overal het beste van te maken. De leerlingen waren en lief en beleefd. Van de schoolmaatschappelijk werkster kreeg ik een rondleiding en een introductiepraatje over het project (Change for Children), waarin wij slechts een heel klein deel zijn. Onderwijl kwamen er drie mensen binnen die bijstand nodig hadden van haar, en ik zeg je wel: het was heftig. Het is pas sinds kort dat er maatschappelijk werkers zijn op de scholen in Suriname, en ze zijn hard nodig. Ik ben heel blij dat ik met deze mensen kan samenwerken. Andere logopedisten zijn er niet om op terug te vallen op die scholen. We kunnen een keer per week inhoudelijk overleggen met een logopedist die een zelfstandige praktijk heeft, dus de SMW'ers zullen onze dagelijkse steun en toeverlaat zijn! Als ik zeg dat ik vandaag op mijn tweede dag al in de gevangenis heb gezeten (omdat een paar leerlingen zo "ondeugend" was geweest dat de politie erbij gehaald moest worden en ik daar in de wachtruimte mocht plaatsnemen), dan kan je wel aanvoelen dat we nog veel gaan meemaken...

Ten slotte nog iets luchtigers. Gisteren heb ik een mooi fietstochtje gemaakt naar het noordoosten van ons huis. Je rijdt dan al snel Paramaribo uit, althans de bebouwing wordt steeds minder. Na 15 minuten ben je zo ver dat je geen menselijke geluiden meer hoort, alleen nog de vogels, insecten en de wind. Echt heel mooi en rustig. En de natuur is er prachtig. Wat heb ik gezien, ik ga het je zeggen: honderden koereigers, twee aasgieren, visarenden, en een luiaard! Ik dacht eerst: hee, een steen met rare kleuren. Maar toen bewoog hij plotseling. Hij liep in een wei met koeien, dus ik kon er niet bijkomen, maar toen ik door het struikgewas dichterbij probeerde te komen, bleef hij gewoon naar me toe kruipen. Elke keer als ik bewoog tilde hij zijn kopje op, keek in mijn richting, en daarna helemaal in het rond. Net of hij blind was. En dan maar traag blijven doorkruipen. Ik noem hem John.

John had op een gegeven moment wat moeite moet een plantje, hij kon hem niet platdrukken. Pas na een minuut proberen, besloot hij eromheen te kruipen.

Nieuwe thuis

2008-01-06T07:10:00.000-08:00

Na een lange vlucht zijn we gisteren in het donker (20 uur Surinaamse tijd, en 24 uur Belgische tijd) aangekomen bij ons nieuwe huisje. We werden opgewacht door iemand van het PCOS, die ons direct meenam naar de Chinese supermarkt en naar de telefoonwinkel. Te moe om iets van Paramaribo op te nemen vielen we al snel in slaap. Bij het eerste ochtendgloren konden we eens goed naar ons huisje kijken:

Jolien en ik hebben ieder een kamer, met bed, bureau en klerenkast, in dit nieuwe huis. We hebben nog vijf huisgenootjes, maar die zijn op vakantie naar Nickerie, het district bij de grens met Brits-Guyana.

Voor alle mensen die ons willen contacteren, we zijn helemaal toegankelijk en aangesloten. Ons adres is Lakatanstraat 9 in Paramaribo. Onze telefoonnummers zijn:
+597 821 3782 (Jolien)
+597 821 4021 (Allart)
Met Skype bellen kost blijkbaar maar 27 cent per minuut, daar moet je het niet voor laten (hint, hint)!
Om te mailen hebben we nog geen goede Chinees gevonden, Wu op de hoek lijkt failliet te zijn. Maar als jullie dit lezen hebben we er toch een gevonden!
Zonnige groetjes en tot een volgend bericht!

We vertrekken bijna!

2008-01-02T05:36:00.001-08:00

Dag iedereen!

Komende vrijdag vertrekken we naar Suriname! Om 10 uur vertrekt ons vliegtuig vanaf Schiphol, en zullen we negen uur later landen op het warme asfalt van Zanderij, zo'n 50 km van de hoofdstad Paramaribo. Jolien en ik zullen daar de komende drie maanden stage wonen en werken.

We zijn toch al lang bezig met de voorbereidingen. In het begin hebben we wat voorzichtig gemaild naar mensen die ons zouden kunnen begeleiden. Jolien heeft veel contacten die ons veel hebben geholpen. Uiteindelijk zijn we terecht gekomen bij de Stichting Protestants Christelijk Onderwijs Suriname. Daar hebben ze mensen nodig om op basisscholen logopedische begeleiding te geven. Deze kinderen spreken thuis geen Nederlands, en leren die mooie taal pas als ze naar school gaan: NT2-problematiek.

En hier zijn we dan. Ik heb een hele kamer vol met kleren, schoolboeken, dingetjes die je op een normale vakantie meeneemt, zonnebrand, zonnebril, fototoestel, laptop, tandenborstel, nog een fototoestel ... Het is bij elkaar veel te veel (we mogen ieder een koffer van 25 kg en een tas van 10 kg meenemen), dus dat wordt selecteren... Volgens het KNMI is het in Paramaribo nu 28 graden, dus die trui voor koele avonden laat ik maar thuis. Wat een verschil met hier! Nog geen twee weken geleden zagen mijn dagen er zo uit:

Nu draag ik nog altijd handschoenen en een sjaal, maar die laat ik vrijdag op het vliegveld samen met mijn dikke winterjas fijn achter bij Mieke! Allez, ik ga nog maar wat inpakken. We zullen snel iets laten weten als we in Paramaribo zijn!

Tan bun!