Spraakverwarringen, bis
Saturday, March 15, 2008
Posted by< / allart ·· at 11:24 AM 0 comments
Bergendal en de laatste werkweken
Het is bijna gedaan...
Woensdag is de laatste dag dat Jolien en ik kunnen gaan werken. De laatste twee dagen zullen vol zijn met het afsluiten van de laatste therapieën, koekjes uitdelen, de laatste spelletjes spelen (en overdragen in het geval van Jolien), koekjes uitdelen, de laatste spelletjes spelen en emotionele afscheidnemingen van de kinderen, leerkrachten en schoolhoofden. Woensdag hoeven de kinderen niet naar school, maar komen de ouders de rapporten ophalen, dus onze Paasvakantie begint woensdag om 10:00 uur! Voor Jolien begint hij direct goed, diezelfde middag komt Joa aan op Zanderij!
Het laatste waar ik over geschreven heb was ons reisje naar Matapica. Het weekend daarna zijn we naar Bergendal geweest. Alle huisgenoten van de Lakatanstraat waren mee (Wilma, Janine, Katrien en Anneloes) en natuurlijk was Renee ook weer mee. Voor haar was het het laatste weekend in Suriname, maar daarover straks meer. Bergendal is een oude plantage waar men de laatste maanden is begonnen met de bouw van een luxe resort. We kregen een fantastische Rotterdamse Surinamer als gids naar de top van de berg, waar eigenlijk vrij weinig te zien was behalve een radiomast van het Nederlandse leger.
Weer beneden hebben we suikerriet gegeten, vers gekapt, en zijn we in twee groepen gesplitst. De eerste groep ging rustig wat kajakken over de Suriname-rivier, terwijl de tweede groep aan kabelbanen door het oerwoud ging razen. Rond een aantal bomen hing platforms, en aan de kabels die daartussen hingen werd je met een katrol vastgemaakt. Om te remmen had je een handschoen met wat leer aan de binnenkant. Aan het eind van de dag hadden we maar twee gewonden (de mensen met de brandblaren van het remmen niet meegerekend), maar het was wel heel erg leuk!
De dinsdag daarna hadden we dan een afscheidsetentje van Renee is het pannenkoeken- en poffertjescafé (dat rijmt). Zij is na 4 maanden werken op de Stiching Projecten voor het kinderboekenfestival weer naar het koude Nederland gegaan, en dat hebben we al weken van tevoren horen aankomen. Iedereen was dus blij dat ze niet meer mee hoefden af te tellen, niet meer hoefde te horen "volgende week neem ik weer een warme douche!" en dat soort dingen, dus de sfeer was heel goed.
Die week ben ik vanaf woensdag heel zielig thuisgebleven. Ik had ontstoken ogen, en de dokter dacht dat het het oogvirus was. Omdat dat heel besmettelijk is, mocht ik niet meer naar de scholen gaan die woensdag en donderdag. Ik moest toch even een brief afgeven daar, dus heel voorzichtig zonder iemand aan te raken kwam ik aan. Ik was blij dat ik de volgende dagen binnen mocht blijven, want iedereen die mij zag nam een stap van een meter achteruit, ondertussen mompelend: "oogvirus... oogvirus..."
Jolien is dat weekend nog naar Gunsi, een klein vakantieparadijs bij indianendorpen in de buurt, gegaan. Ze heeft het er heel mooi gehad, blijkbaar zijn die indianenkindjes zo schattig... Mijn moeder en mijn tante zijn ook gekomen dat weekend, en zijn hier nu een week aan het genieten van de Surinaamse gastvrijheid. Ze hebben al een driedaagse trip naar Gusterie (zie ons eerste tripje) ondernomen, en zijn nu op een dolfijnentour met Sharif.
Ik denk dat ik jullie weer helemaal bijgepraat heb! Ohnee, vanavond gaan we barbecuen! Nu heb ik niks meer te zeggen, dus een goedenacht in Nederland en Vlaanderen, en tot over drie weken (want dan kom ik weer terug!)
Posted by< / allart ·· at 10:34 AM 1 comments
Spraakverwarringen
Tuesday, March 11, 2008
Posted by< / allart ·· at 8:23 AM 2 comments
Brownsberg en Matapica
Monday, February 25, 2008
Het is weer een hele tijd geleden dat we hier nog wat geschreven hebben. Drie weekenden hebben we nog niet beschreven, en we hebben niks gezegd over drie weken werken. We zijn over de helft van onze tijd in Suriname gegaan zonder daar iets over te schrijven, en ook over de ontelbare keren dat we zijn natgeregend weten jullie nog helemaal niks.
Laat mij gaan beginnen.
Drie weekenden geleden zijn we naar Brownsberg geweest samen met Katrien, Anneloes en Wilma (huisgenoten), Sandra, Ilse en Renee (Stichting-collegae) en Sharif (gids). Op de zeer glibberige weg naar boven was een auto vast komen te zitten in de rode aluinaardemodder, en moesten we wachten op een trekker die eerst hun, toen ons en daarna nog een bus omhoog kwam trekken. We kwamen dus veel later dan gepland boven op de berg aan, maar ons huisje en het uitzicht dat we hadden maakte heel veel goed. 's Middags zijn we een wandeling gaan maken naar twee watervallen. Vooral de laatste, de Ireneval, was erg mooi, en we hebben er heerlijk gezwommen in het koele water. Helaas kwamen we alweer helemaal bezweet en vuil bovenaan de berg aan, waardoor we voor het eten nog allemaal moesten douchen. 's Avonds ving Sharif nog een slang en maakte daarna caipirinha (cocktail met limoen en rum) voor ons. 
De volgende dag stond er een wandeling naar de Witte Kreek op het programma, maar Anneloes en ik waren misselijk en bleven thuis. Over die dag kan ik dus niet zoveel zeggen, maar van de andere heb ik gehoord dat de kreek prachtig was. In de namiddag brak er een gigantisch noodweer los, waardoor de wandelploeg doorweekt terug kwam. Anneloes en ik waren ook even het bos in gegaan, en hebben uiteindelijk een uur staan schuilen in het huisje naast ons eigen huisje, omdat we geen zin hadden de laatste vijftig meter door de regen te gaan. Sharifs auto kwam vast te zitten, en het was nog even spannend of we wel de lange weg (13 km) naar beneden konden gaan. Maar plotseling werd het weer droog, brak er een zon door, en had iedereen weer zin om naar huis te gaan. Op de terugweg kwamen we nog een keer goed vast te zitten, maar met de hulp van stenen, boomstammen, vereende krachten en een buschauffeur met veel ervaring kwamen we los en konden we terug naar Paramaribo rijden.
Ik ben na Brownsberg nog drie dagen ziek geweest, dus voor de mensen die denken dat Anneloes en ik niet tegen de rum konden; het was buikgriep.
Vorige week hebben we een rustig weekendje gehad. Met Katrien en Anneloes heb ik de fietstocht van een maandje geleden nog eens overgedaan. Het was echt weer heel mooi, en we zijn over de hoge brug oer de Surinamerivier teruggekomen naar Paramaribo. Wat een uitzicht! Ik ben niet gestopt om een foto te maken, maar dat ga ik zeker nog een keer doen!
En toen waren Jolien en ik over de helft. Opeens begonnen we een beetje te stressen; nog zoveel te doen, maar de terugreis komt al in zicht! Op het moment dat ik dit schrijf moeten we nog maar iets meer dan drie weken werken. Drie weken! Daarna komen Joa en Mieke en kunnen we nog twee weken van Suriname genieten, en dan moeten we al weer terug naar Europa.
Afgelopen weekend zijn Jolien en ik samen met Janine (huisgenoot), Renee en Sharif (zie boven) naar Matapica gegaan. Dat is een strand dat beheerd wordt door Stichting Natuurbeheer Suriname (dat geldt ook voor Brownsberg) omdat er altijd zeeschildpadden aan land komen om eieren te leggen. Voor Renee was dit de laatste trip voor ze teruggaat naar Nederland, en we hadden al lang geleden afgesproken om naar de zeeschildpadden te gaan kijken. Om naar Matapica te gaan moet je meer 
dan anderhalf uur varen, eerst over de Commowijne en dan door de irrigatiekanalen van de vroegere plantages en door moeras naar de kust. We hadden geluk; het water stond hoog en er waren weinig muskieten. Bijna droog kwamen we aan op Matapica. Eigenlijk was er geen slaapplaats voor ons, maar we hebben een huis in aanbouw afgeschermd met dekzijlen en hebben er onze hangmatten opgehangen.
De zee is er heel modderig en de branding fel. We hebben er heerlijk in het water gelegen, gezwommen tegen de golven in, en soms zijn we hulpeloos het strand opgeworpen door een hoge golf... Bijna allemaal zijn we met schaafwonden terug naar Sharif gegaan, die een vuurtje aan het aanleggen was voor koffie en thee.
Die avond zijn we dan het strand opgegaan op zoek naar zeeschildpadden met de beheerder en medewerkers van Stinasu. Die bewaken elke nacht het lange strand tegen stropers, en voeren telingen uit. We kwamen na een tijdje een spoor tegen, en we moesten een kwartiertje op een afstand gaan wachten tot de schildpad aan het leggen was. Anders zou ze weer teruggaan naar de zee. Logisch, ik zou ook schrikken van een meute blanke toeristen om je heen. Maar als een schildpad eieren aan het leggen is, is ze in een roes en kan je dichterbij komen. Vlakbij bleek nog een tweede schildpad te liggen die ook eieren had gelegd, en het nest aan het camoufleren was. We mochten geen foto's maken met flitslicht, maar dankzij de volle maan en Nikon heb ik toch een paar mooie foto's kunnen maken.
Terug in het kamp had Sharif weer zijn caipirinha gemaakt, hebben we kampvuurliedjes gezongen en zijn we gaan slapen in onze hangmatten. De volgende dag was het weer slecht, en hebben we gewoon zitten chillen tot we de boot terug namen.
Posted by< / allart ·· at 7:39 AM 1 comments
Met de boot door het oerwoud
Friday, February 8, 2008
Posted by< / allart ·· at 3:51 PM 1 comments
Lange update van Jolien over ons oerwoudtochtje vorige week
Nu we een binnenlandse trip achter de rug hebben is het weer tijd voor een mailtje met wat foto’s!
Vorige week was een gewone week: werken, af en toe iets gaan eten, slapen,…
Vrijdagavond dus nog iets gaan eten met Renee, Allart en Wilma en daarna nog iets gaan drinken, voornamelijk getrakteerd door de nieuwe vriend van Wilma: Sharif, de Surinaamse gids. 
Zaterdag zijn we (Allart, Janine en haar vriend Jeroen en ik) vroeg vertrokken met een busje naar de stad. Daar werden we opgewacht door Robin, onze gids die ons alvast wat foto’s liet zien van wat we zouden meemaken…het leek de moeite waard!
Nadat de kokkin het eten had gebracht en de chauffeur was gearriveerd zijn we vertrokken richting Gusterie.
Na veel stops (om ijs te halen, om loempia’s als ontbijt te halen, plaspauzes,…) en een aantal hobbelige en zanderige wegen in de Savanne kwamen we aan in Gusterie, een oord dat uitgebaat wordt door een indianenfamilie die werkt voor de reisorganisatie. Gusterie ligt aan een colakreek (wegens de kleur van het water) midden in het oerwoud.
Na wat zwemmen en een korte kanotocht waarbij we zelf wat rondzwierven op de kreek gingen we eten…rijst met kip, een constante in het leven hier! Tegen 17u stond het water hoog genoeg om met een grotere boot (een koraal) met een buitenboordmotor naar de Saramaccarivier te varen. Dat is een hele brede rivier waarin veel kreken uitkomen. Een heel aantal indianenstammen bewonen de rand van de rivier en de kreken er omheen. Op de rivier even wat gevaren (echt prachtig met al dat oerwoud ernaast) en van de rust genoten, een visnet uitgezet voor de volgende dag en richting een kapbedrijf gevaren waar men bomen kapt om overstromingen tegen te gaan en uiteraard ook voor de handel.
Daar even gestopt om sigaretten te halen voor de gids (“sigaretten zijn kostbaar in het oerwoud, miss België”) en dan weer verder gevaren.
Omdat er te weinig eten was voor iedereen de volgende dag gingen we dus ‘jagen’. Robin, die vroeger de meest gezochte stroper was van Suriname (en daardoor volgens velen een van de beste gidsen van Suriname) had een geweer bij en dus gingen we op zoek…
Eerst een paar kaaimannen gespot: Als je er met een pillamp op schijnt dan zie je 2 oranje vlekjes.
Toen we terug in de kreek waren gebaarde Robin op een bepaald moment dat de boot moest stilhouden, hij stapte uit en er klonk een schot. Hij had iets geschoten, maar hij wist nog niet wat. Hilariteit en teleurstelling alom toen bleek dat hij een buidelrat geschoten had…
Na een tijdje toen we bijna terug in Gusterie waren werd er plots weer een kaaiman gespot. Robin stapte uit en …KNAL…een dode kaaiman. Echt een raar moment…enerzijds wel erg voor het dier natuurlijk, maar anderzijds ook wel echt spannend. Kaaimannen zijn trouwens geen beschermde diersoort hè, ze zijn vrij om te schieten!
Op het einde stapte Robin nog even uit de boot omdat hij dacht dat hij weer iets gezien had. Jammer genoeg sloeg hij enkel een vis dood. Echt een stroper…
Na de tocht nog eens gegeten, wederom rijst met kip en pompoen en na het eten nog een nachtwandeling gemaakt waarbij Robin de kikkers riep en zij hem terugriepen. Hij wist echt ALLES over alle dieren, alle eetbare planten, alle geneeskrachtige planten, …
Terug in Gusterie hebben we nog even aan het kampvuur gezeten. De 90° rum heb ik (Jolien) toch maar aan mijn voorbij laten gaan, Allart daarentegen heeft zich eens goed laten gaan. Na nog wat spannende kampvuurverhalen van Robin (Hij is 35 en al bompa, is op zijn 17de door zijn arm geschoten geweest omdat hij iemand anders vrouw bezwangerd had, is ooit door 4 indianen voor dood achtergelaten in het Braziliaanse oerwoud, heeft al oog in oog gestaan met een jaguar, haalde een paar weken geleden nog een 8m lange anaconda uit het water,…) zijn we allemaal in onze hangmat gekropen, gelukkig hing er een klamboe want boven mijn hoofd bungelde een vogelspin.
’s Morgens ontbeten (brood voor de verandering) en gekeken hoe de indianenman de kaaiman aan het klaarmaken was, de vissen uit het net gehaald (oa Piranha, gubi, sidderaal,…) en weer met een bootje de rivier op gevaren. Dit keer met nogal veel obstakels omdat het water vrij laag stond.
Weer even langs het kamp van de houthakkers en daarna in een kleinere boor met Allart en Robin teruggekeerd naar de kreek. Onderweg zou Robin zijn jaagpad even laten zien, maar plots zei hij “Ik voel dat er iets aan de gang is in het water, volgens mij zijn er reuze-otters”…en effectief, toen ik achter mij keek zag ik er een paar zwemmen…schitterend! Het jaagpad was ook leuk om te zien, zo eens écht in het oerwoud staan!
Na de boottocht hebben we onze buit van de dag ervoor dan opgegeten…kaaiman, vis en rijdt met kousenband (een lange boon).
Na het eten nog een beetje van de rust genoten en wat gezwommen… 
Na het “chillen” zijn we met de auto naar Bigi Poika gereden, een indianendorp met ongeveer 300 inwoners. Robin vertelde dat er voornamelijk nog vrouwen wonen omdat de mannen allemaal naar de stad trekken. Spijtig dat alcohol en drugs deze dorpen ook al bereikt! Als vrouw weer niet echt een leuke plek om alleen doorheen te trekken.
Op de terugweg naar Gusterie (een verschrikkelijke tocht door de Savanne) zijn we gestopt om van op de auto naar de zonsondergang te kijken.
In Gusterie de 2 indianenkindertjes opgepikt om op de terugweg naar Paramaribo in een dorp af te zetten waar ze door de week bij hun grootouders logeren.
De trip was echt de moeite! Dit weekend gaan we naar Brownsberg…we kijken er al naar uit!
Op de stage gaat het trouwens zus en zo…we zijn een beetje gefrustreerd omdat er waarschijnlijk niemand ons opvolgt op onze scholen als we weer naar huis moeten. En dat terwijl er nu 4 nieuwe stagiaires zijn…
Als er niemand ons opvolgt voelt het alsof ons werk echt voor niets is geweest…niet leuk, maar we zullen wel zien!
Posted by< / allart ·· at 3:11 PM 2 comments
Wekelijkse zondagse lange update (2) ook al is ie iets korter
Sunday, January 27, 2008
Op ons werk loopt de "observatiefase" op zijn einde. We hebben bijna alle kinderen die zijn aangemeld door de leerkrachten gezien en gescreend, en komende week zullen we de therapieën gaan opstarten. Wel een hele spannende tijd! Jolien heeft haar camera meegenomen naar school, en daar een hele leuke foto gemaakt van een articulatiescreening. Ik zou die nu hier op de blog zetten, maar ik ben de usb-stick vergeten! Maar ik zal hem binnenkort nog eens op internet zetten.
Voor de rest hebben we deze week onze oude huisgenootjes uitgezwaaid. Woensdag zijn ze weer naar Nederland vertrokken. Het huis was echt een heel stuk stiller! Maar gisteravond zijn de nieuwe bewoners alweer gekomen. Ze heten Anneloes en Katrien en komen bij de Stichting aan een nieuw project werken over communicatie tussen ouders en kinderen. We hebben ze gisteren gelijk meegenomen om roti van Ome Wim te gaan eten. Vandaag zijn we dan, samen met Renee, naar de zoo van Paramaribo gegaan. Iedereen heeft ons al verteld dat het niet zoveel voorstelt, en het eigenlijk heel deprimerend is, maar dat je er toch wel heen zou moeten gaan. Dus wij erheen: Jolien, Anneloes en Katrien met de taxi en Renee en ik op de fiets. Toen we daar aankwamen werden we begroet door de borden op de foto hierboven.... Een beetje verward gingen we naar binnen... Was dit een dierentuin én een Islamitische poelier? 
Posted by< / allart ·· at 11:28 AM 2 comments
